martes, 20 de septiembre de 2016

RECUPERAR A SANIDADE PÚBLICA GALEGA TRALAS ELECCIÓNS AUTONÓMICAS


En Praza Pública



Asociación Galega para a Defensa da Sanidade Pública (AGDSP)

A saúde é un dereito e non debe converterse nun negocio. As medidas aplicadas polos gobernos do PP, a nivel central e autonómico, foron en sentido contrario. Son decisións políticas baseadas nunha ideoloxía clasista (excluínte) que entende a actividade asistencial como un nicho de negocio. Cómpre garantir a atención sanitaria como un dereito da cidadanía. Agardamos que das eleccións do próximo 25 de setembro xurda un goberno progresista que poña fin ás políticas de desmantelamento do sistema público que está a aplicar o PP. Para iso propoñemos que desde o goberno de Galicia se apliquen as seguintes medidas.

 
1. Suspender en Galicia a aplicación do RDL 16/2102 volvendo a unha Sanidade universal, eliminando os copagos e garantindo unha Carteira de Servizos única e equitativa para toda a cidadanía.

2. Recuperación do financiamento sanitario público aos niveis do inicio da crise Esta medida terá que ir acompañada da renegociación co Estado do modelo de financiamento sanitario e de medidas de racionalización do gasto en farmacia, alta tecnoloxía, privatizacións e concertos.

3. Recuperación para o Sistema Público Galego dos centros e servizos asistenciais privatizados (novo hospital de Vigo e Laboratorio Central de Galicia) mediante un plan a curto, medio e longo prazo, que inclúa unha auditoría dos contratos e concesións co sector privado, denuncias legais das irregularidades detectadas e establecer estratexias de negociación.


4. Recuperar a titularidade pública do Sistema Información Sanitaria do SERGAS (Historia Clínica, Receita Electrónicas e Central de Chamadas). Facilitar que os profesionais do sistema sanitario público accedan á información que xeran coa prohibición do acceso aos mesmos polos centros privados, salvo no caso das actividades concertadas (con carácter complementario). Obrigatoriedade de que todos os centros e servizos realicen anualmente memorias sobre os seus recursos e actividades.

5.  Acabar coa figura do “socio tecnolóxico” para adquirir o equipamento tecnolóxico, e cos Institutos de Investigación Biomédica acolleitos ao modelo de colaboración público privada e controlados pola industria farmacéutica. Creación dun fondo público de investigación biomédica que reciba como mínimo o 1% do orzamento sanitario e que sexa de xestión pública sen participación privada.

6. Recuperar o nivel de emprego no SNS, mediante un plan que inclúa un diagnóstico de necesidades do sistema, estableza prioridades e acabe coa precariedade laboral. Acabar coa amortización de prazas por xubilación.


7. Elaborar un plan integral para afrontar a situación das listas de espera desde a Sanidade Pública mediante a ampliación das camas hospitalarias, utilización plena dos centros hospitalarios, políticas de persoal incentivadoras, mellora da capacidade resolutiva da Atención Primaria, dotación de recursos adecuados aos Servizos de Urxencias extrahospitalarios e esixencia da dedicación exclusiva dos traballadores sanitarios.

8. Recuperar o Plan de Mellora da Atención Primaria que a poña no centro do sistema e potencie a súa capacidade resolutiva dotándoa do persoal, equipamento e acceso aos recursos diagnósticos necesarios para garantir as políticas de promoción e prevención de saúde e unha asistencia de calidade.

9. Suprimir as  Unidades de Xestión Integrada e recuperar as Xerencias de Atención Primaria.

10. Potenciar as Áreas Sanitarias como espazos para a coordinación de niveis e servizos asistenciais e coa Sanidade Pública. Reintegrar aos hospitais comarcais os recursos e servizos que perderon nos últimos anos.

11. Obrigatoriedade de elaborar un Plan Galego de Saúde cuatrienal que oriente a política da Consellería de Sanidade e do SERGAS complementado por Plans de Saúde en cada Área Sanitaria que definan os recursos necesarios, os programas e actividades a desenvolver por centros e servizos, en función das súas necesidades e problemas de saúde detectados coa participación da poboación e dos traballadores sanitarios.



12. Acabar coa libre designación dos cargos de xestión dos centros sanitarios mediante a cobertura das prazas por concursos públicos de acordo cos principios de igualdade, mérito e capacidade, con avaliacións do desempeño.

13. Acabar coa contratación lixo, desenvolver incentivos baseados na calidade asistencial, transparentes e con control democrático e recuperar os dereitos laborais eliminados polo PP.

14. Garantir a formación continuada de todos os traballadores sanitarios de xeito independente e con contidos fundados na medicina baseada na evidencia sen presenza da industria farmacéutica.

15. Desenvolver en todos os niveis e centros do sistema instrumentos e mecanismos para favorecer a participación social e profesional.

Galicia, setembro de 2016.

jueves, 15 de septiembre de 2016

A necesaria restauración da sanidade pública en Galicia


En Nueva Tribuna
En Praza Pública 
En Galicia Confidencial 



A sanidade pública galega, durante os dous mandatos de Núñez Feijoo, foi sometida a un proceso de degradación permanente. Non foi por causa da crise nin provocada pola incompetencia do goberno; pola contra o Partido Popular, desde o poder, foi moi eficaz para aplicar de xeito contundente unha estratexia de desmantelamento dos servizos públicos coa finalidade de crear espazos de negocio favorables aos intereses financeiros e ás empresas afíns, que conseguen beneficios a expensas do erario público.



Desde 2009 ata 2015 reduciron o orzamento sanitario un 18.3%, situando a Galicia como a CCAA que aplicou o recorte máis profundo. Tamén eliminaron nese tempo case 1.800 prazas da sanidade pública -sendo a Atención Primaria o nivel máis afectado-, e suprimiron 450 camas hospitalarias públicas, a pesar do crecemento das listas de espera e da permanente conxestión dos servizos de urxencias. A degradación das condicións laborais chegou a ser alarmante (hai traballadores sanitarios que acumulan máis de cen contratos nun só ano).

Mentres tanto entregaron a mans privadas cada vez máis parcelas de actividade (ambulancias, historia clínica electrónica, telecomunicacións, cita previa, suministro e loxística, mantemento de equipos sanitarios, xestión da limpeza, servizo de catering, teleasistencia...), e teñen en carteira o proxecto de Unidades de Xestión Clínica, co que pretenden privatizar a propia actividade sanitaria nos hospitais e centros de saúde: poderían abrir a porta ao mercado, á xestión privada e á laboralización do persoal. 

Tamén renovaron por dez anos o concerto co hospital privado Povisa de Vigo (75 millóns de euros anuais) e puxeron en mans dunha empresa concesionaria (integrada por construtoras arruinadas e bancos rescatados) a xestión do novo Hospital Álvaro Cunqueiro (70 millóns de euros durante vinte anos). A Administración pública queda cunha severa hipoteca, e a sanidade do sur de Galicia en mans privadas para moito tempo. 

Se a todo isto engadimos o crecemento imparable do gasto farmacéutico (pola apresurada e imprudente incorporación de novos fármacos de uso hospitalario, de utilidade pouco comprobada pero con prezos desmesurados), a entrega da xestión da tecnoloxía sanitaria ás propias empresas (mediante o curioso sistema de contratación do “socio tecnolóxico”), e a cesión de parcelas moi sensibles do sistema (xestión da información, control de datos, investigación, contratación,...) a empresas privadas, podemos concluir que o sistema sanitario público está en risco pois, de non poñer freo á política actual, pode chegar a ser insustentable.

Se o vindeiro 25 de setembro hai un cambio político en Galicia (que eu considero imprescindible) a sanidade pública deberá ser unha das áreas de atención prioritaria para frear o seu deterioro e reverter a situación actual. O novo goberno deberá traballar, coa máxima decisión política e a maior seguridade xurídica, para restaurar o dano causado. Será un camiño longo e dificil (pola escaseza de recursos, as dificultades legais, as resistencias ao cambio e a intensa infiltración que o PP ten nas estruturas centrais e periféricas da sanidade). 

O traballo deberá dirixirse en tres direccións fundamentais: reforzar o sistema público, incrementar a súa capacidade de atención e restaurar a calidade asistencial (incremento progresivo do financiamento e recuperación do persoal restado) para abordar o principal punto negro do sistema, as enormes listas de espera; tamén haberá que recuperar a dignidade profesional (tan degradada nestes anos de goberno do PP) e conseguir unha implicación dos traballadores na mellora dos servizos públicos; e haberá que iniciar un camiño de recuperación das áreas externalizadas para que pasen a ser controladas pola Administración e realizadas por traballadores públicos.

Aínda estamos a tempo. Os defensores da sanidade pública entendemos que a saúde é un dereito dos cidadáns e o sistema sanitario un elemento clave de cohesión social. Non podemos deixar que a convertan nun negocio. Os nosos sucesores deben ter dereito a unha atención sanitaria, cando menos, como a que aínda temos a día de hoxe. 

 


domingo, 28 de agosto de 2016

O GOBERNO DO PP FAVORECE OS INTERESES DAS FARMACÉUTICAS




Os novos fármacos de uso hospitalario, de prezo desmesurado e escasa eficacia en moitos casos, poñen en risco a sustentabilidade do SNS

Manuel Martín. Presidente da Federación de Asociacións para a Defensa da Sanidade Pública

O Ministerio de Facenda en funcións decidiu este mes de agosto o peche contable da Administración, que impide aprobar novos gastos do sector público, co obxectivo de afrontar a desviación do déficit público e cumprir coas esixencias da Comisión Europea, que esixe novos recortes para reducilo. A Sanidade Pública vai ser un das áreas máis afectadas por esta medida, xa que pretenden aforrar outros 1.000 millóns de euros. Paradoxicamente esta conxelación non afectará ao gasto farmacéutico, a causa máis importante do crecemento do gasto sanitario, dado que o Ministerio anunciou que a medida non impedirá financiar novos medicamentos innovadores nin afectará á política farmacéutica.  Con esta decisión o PP mostra unha actuación de complicidade coas empresas farmacéuticas.

O crecemento do gasto farmacéutico pon en cuestión a sustentabilidade financeira do Sistema Nacional de Saúde (SNS).  Recortaron o gasto sanitario público nun 11% (máis de 9.000 millóns de euros entre os anos 2008 e 2015) amparándose na necesidade de cumprir coa Lei de Estabilidade Orzamentaria; pero o gasto en medicamentos medrou de maneira desbocada, ata  alcanzar a astronómica cifra de 16.000 millóns de euros, o que coloca a España no segundo lugar mundial en consumo de medicamentos per cápita. Aumentou o gasto nas oficinas de farmacia (case un 8% no mes de maio respecto ao ano pasado), pero onde o crecemento é brutal é nos hospitais: un 26% ao longo do 2015. Ademais de elevado o gasto farmacéutico en España é en boa parte irracional, xa que se utilizan pouco os xenéricos (6.5 puntos por baixo da media da Unión Europea), e ademais prescríbense excesivamente fármacos de utilidade dubidosa ou de uso cuestionable. Debemos lembrar que o mal uso de medicamentos non é inocuo: os efectos secundarios dos fármacos considérase como a terceira causa de mortalidade nos países avanzados.

En Galicia a situación é grave e perigosa, cun gasto farmacéutico total de 250 euros por habitante ao ano, moi superior á media estatal de 212, e a terceira máis alta do Estado. Ao mesmo tempo o crecemento do gasto farmacéutico hospitalario (sen incluír os medicamentos da hepatite C) foi espectacular -cunha taxa de variación inter-anual do 26,8 moi superior á de 5,9 do conxunto de CCAA-, a máis alta de todas, probablemente relacionado co incremento do uso de novos medicamentos (non inclúe os fármacos da hepatite C).

As políticas do goberno, supostamente dirixidas a reducir gasto farmacéutico, foron un fracaso. A introdución do copago de medicamentos para os pensionistas (RDL 16/2012) trasladou o gasto ás depauperadas economías familiares -mentres que a Administración só aforrou seis millóns de euros-, e o acordo entre o Ministerio e Farmaindustria (para que o gasto en fármacos non medrase por encima do PIB) foi papel mollado: o gasto creceu case ata o 10% fronte a un 3% de aumento do PIB. A propia Comisión Europea puxo en cuestión as medidas de control do gasto farmacéutico do goberno, xa que non conseguiron as  reducións contempladas na Lei de Estabilidade Orzamentaria,  especialmente no referente ao control de receitas  expedidas en establecementos de farmacia e en hospitais; vulneraron a lexislación comunitaria na contratación pública e nos mecanismos de control da mesma;  utilizaron de maneira abusiva o procedemento negociado sen licitación previa para adquisicións de equipamento sanitario (fraccionando os contratos de compras para evitar a súa licitación); e hai pouca transparencia nos procedemento de adquisición de medicamentos.


Quen perdeu con estas políticas de recorte de gasto asistencial e de crecemento do gasto farmacéutico? Os enfermos (un informe do Consello Económico e Social recolle un espectacular incremento nas listas de espera cirúrxica, que pasaron de 372.468  no ano 2009 a 549.424 en 2015: un aumento do 47%); os pensionistas e persoas de rendas baixas (os copagos son unha barreira insalvable e hai datos que revelan que moitas persoas non poden retirar os medicamentos prescritos polos seus médicos); e os traballadores sanitarios (entre 2009 e 2014 reduciron en 3.500 millóns de euros o gasto en persoal -un 11%-, aplicaron unha notable redución salarial -un 13%-, e recortaron uns 12.000 postos de traballo no SNS, aínda que os sindicatos fan estimacións máis elevadas).

A pesar diso a industria farmacéutica parece ter carta branca e pretende sacar ao mercado  novos medicamentos cada vez máis custosos, imposibles de financiar cos actuais prepuestos sanitarios. Os laboratorios pretenden comercializar 220 novos medicamentos para tratar o cancro (actualmente supoñen xa o 12,3% do gasto hospitalario, sen que incrementasen significativamente a supervivencia dos pacientes)  ou fármacos biolóxicos (modifican as bacterias para fabricar proteínas para tratar tumores ou artrites) que supoñen xa o 40-50% do gasto en farmacia hospitalaria (entre 1.800 e 2.250 millóns de euros, cando hai apenas 10 anos  o seu gasto era nulo). As multinacionais farmacéuticas anunciaron recentemente que están a investigar 586 novos fármacos (en Fases II, III e de aprobación) e que teñen xa 136 en fase de desenvolvemento previo á súa comercialización. Esta avalancha de fármacos (moitos deles de eficacia non comprobada e desde logo cuns prezos exorbitantes, sen relación cos gastos de investigación e fabricación) pode poñer en risco a sustentabilidade económica do SNS e aumentará as desigualdades de saúde, dado que o acceso a estes novos fármacos quedará limitado á poboación con maior poder adquisitivo, como recoñecen os mesmos laboratorios.

Lonxe de preocuparse pola previsible catástrofe sanitaria á que nos conducen, o goberno en funcións do PP persiste na súa política de conxelar o gasto sanitario pero manter a porta aberta ao financiamento dos novos (e custosos) medicamentos, para satisfacer os intereses das multinacionais farmacéuticas (trufadas de antigos cargos da Administración). 
En Galicia a  situación é ainda máis preocupante, xa que ocupa un dos primeiros lugares en gasto farmacéutico, e o crecemento do gasto en fármacos hospitalarios foi espectacular. A pesar diso os recortes en gasto sanitario perpetrados polo goberno de Núñez Feijoo foron enormes.

martes, 23 de agosto de 2016

O porvir de Galicia


En Galicia Confidencial
En Praza Pública
En Nueva Tribuna


Galicia está nunha encrucillada. Na próxima consulta electoral xógase o seu futuro. Podemos continuar pola senda trazada nos últimos anos polo goberno do PP, que nos levou a ser un país máis vello e máis pobre, ou tentar recuperar a confianza en nós mesmos e alimentar a ilusión de construir un futuro mellor para os nosos sucesores. O porvir de Galicia está nas nosas mans.

As políticas impostas por Núñez Feijóo levan camiño de converter a Galicia nunha xeografía desolada. A poboación decrece e a mocidade fuxe na procura dun futuro lonxe da terra (aquí máis do 50 por cento está sen emprego). A mal chamada “austeridade” foi aplicada como un castigo sobre a clase traballadora e as capas máis desfavorecidas da sociedade. A reducción de gasto público e a restricción da protección social e dos servizos públicos -sanidade, educacion-, provocou moita dor na xente, mais non conseguiu reducir a débeda, senon todo o contrario. Despois de oito anos de goberno de Núñez Feijóo somos un país máis pobre e tamén máis endebedado. Non é un gran xestor, como adoita presumir. Pero ten un mérito, xa que cumpriu á perfección a misión que tiña encomendada: poñer a Administración e os fondos públicos ao servizo das  corporacións financeiras e das empresas afíns. Eles saberán recompensar o seu labor.

 
Luís Villares

Despois de que o lehendakari sinalase o día das eleccións autonómicas (en Euskadi e tamén en Galicia), para finais de setembro, ábrese unha nova porta á esperanza. Desde o poder e os medios de comunicación cómplices (Voz de Galicia, TVG…) tentan debuxar a imaxe dunha oposición desnortada, enfrontada e débil. Mais o certo é que -coas dificultades propias dun proceso tan apresurado como este-,  tanto o PsdG como En Marea presentan dous excelentes candidatos que, a pouco que as organizacións traballen e a sociedade se mobilice, terán unha opción seria para desaloxar do poder ao PP. Os dous teñen claro que non disputan entre sí . Saben ben cal é o enimigo principal e que o obxectivo é conseguir o sorpasso sobre o Partido Popular.


Xaquín F. Leiceaga
Luís Villares e Xaquín F. Leiceaga son dous homes de ben, dúas persoas prestixiosas, serias e solventes, cunha notable traxectoria profesional, que agora dan un paso adiante para tentar virar o rumbo deste país desde o goberno da Xunta. Non vai ser doado, pero teñen a formación e o compromiso necesarios para afrontar o empeño. Teñen tamén un talante conciliador, favorable ao diálogo, que lles permitirá procurar acordos e puntos de encontro en beneficio da maioría social.

Porque o que Galicia precisa con urxencia é recuperar a autoestima e a ilusión colectiva. E hai que desaloxar do goberno a esta facción que ocupou o poder, nos últimos oito anos, cunha finalidade ben definida: poñer a Xunta ao servizo do capital e facilitar a realización de negocios a expensas do diñeiro público. Núñez Feijóo, o home que andaba en malas compañías, poderá ir para Madrid (cidada que visita con asiduidade para buscar proxección política) ou viaxar a Salvador de Bahía (dixo nunha ocasión que ese será o seu destino cando se retire). Pois alí terá moito sol e outras cousas que lle permitirán ter un gozoso retiro.

Núñez Feijóo co narcotraficante Marcial Dorado
Núñez Feijóo con directivos de Caixanova e Caixa Galicia en 2010


martes, 26 de julio de 2016

O rescate do Hospital Álvaro Cunqueiro


En Praza Pública
En Nueva Tribuna




SOS Sanidade Pública continúa co seu traballo para rescatar o Hospital Álvaro Cunqueiro (HAC) de mans privadas. Ten en marcha un proceso de información permanente por medio das redes sociais e iniciou unha campaña de crowfounding, para contribuir a sufragar os gastos derivados dos trámites xurídicos necesarios para presentar a denuncia contra a privatización do HAC ante a Comisión Europea.  Esa denuncia foi presentada no mes de setembro de 2015 e admitida a trámite. A Comisión Europea concedeu o prazo dun ano para recabar información das partes e emitir unha resolución. É importante esa decisión xa que, no caso de que a Comisión Europea considere probadas as irregularidades sinaladas na denuncia, sería máis doado rescatar o hospital sen que a concesionaria puidera reclamar indemnización por lucro cesante.

 A Asociación Galega para a Defensa da Sanidade Pública (AGDSP), asinante da denuncia, leva máis de tres décadas de compromiso e traballo en defensa da sanidade galega. Niste intre ten que afrontar os gastos de representación xurídica mencionados, por un importe de 6.300 euros, dos que faltan por abonar 4.100. Por esa razón solicita a colaboración de todas as persoas comprometidas coa sanidade pública para continuar con este batalla xurídica que ten o obxectivo de rescatar o hospital privatizado, coa colaboración da cidadanía, que pode contribuir cunha aportación económica segundo as posibilidades de cadaquén. 

 
O HAC ten que ser rescatado para dominio público e cómpre recuperar todos aqueles espazos e servizos que foron suprimidos pola concesionaria. De non ser así a sanidade en Vigo e comarca quedará hipotecada e “secuestrada” durante moitos anos. A toma de decisións estará en mans da concesionaria e dos directivos de Povisa. A Administración estará totalmente condicionada pola concesión e o concerto singular. É necesario mudar esta situación o antes posible, e tamén é preciso mellorar a Atención Primaria e dar unha utilización sanitaria aos edificios abandonados do Xeral, Anexos e Meixoeiro. Lembremos que a dotación sanitaria de Vigo e comarca actualmente é moi insuficiente.

A AGDSP presentou a denuncia ante a Comisión Europea fundamentándose  basicamente en tres feitos:
-A utilización da figura legal de Concesión de Obra Pública en lugar da de Colaboración Público Privada, que é a que correspondería, pola entidade e o volume da construción do Hospital. O que perseguía o actual goberno galego foi evitar a fiscalización da Lei de Contratos do Estado que obriga a elaborar e presentar un informe (preceptivo) ante o Ministerio de Facenda que xustificase a necesidade de utilizar o financiamento privado en lugar do público para acometer a obra. O resultado de recorrer ao sector privado foi un incremento do custo total do hospital de 450 a 1.400 millóns de euros.

-Os severos recortes introducidos no contrato (Proxecto Funcional) entre a Concesionaria e o Sergas para abaratar os custos supoñen unha modificación do contrato, ao que aspiraban outras empresas con ofertas que foron descartadas, o que beneficia á Concesionaria, á que ademais non lle reduciron o canon, a pagar pola Administración durante vinte anos.

-O risco de financiamento, que por contrato debía correr a cargo da Concesionaria, foi cuberto en gran parte polo Sergas cun crédito do Banco europeo de Investimentos (que non presta a empresas privadas) o Instituto de Crédito Oficial (ICO) e o FROB. Esta manobra supón unha clara vulneración da lexislación da UE sobre contratos Públicos Privados e pode entenderse como unha trama deseñada para ocultar o endebedamento público. O endebedamento polo pago do hospital non se considera público se o risco de financiamento corre a cargo da empresa privada, pero a realidade é que foi asumido pola propia Administración pública.

Por todo iso a AGDSP considera que o contrato do novo hospital de Vigo debe ser nulo de dereito por incumprir os termos establecidos na licitación, o que e supón unha clara vulneración da lexislación comunitaria sobre os contratos de colaboración público privada, que establecen a necesidade de garantir a igualdade na concorrencia das empresas. En novembro de 2015 a Comisión Europea notificou que admite a trámite a denuncia. Isto significa que atopa indicios razoables de vulneración da lexislación comunitaria. Abre un procedemento no que as partes deberán realizar as alegacións correspondentes, despois do cal  ditará a resolución definitiva. Agardemos.